ตอนนั้นจำได้ว่าดูละครตอนเย็น ไซอิ๋ว แล้วนี่คือคำพูดติดปากของเจ้าหมู ตือโป๊ยก่าย ก็ไม่เท่าไหร่หรอกว่ามันจริงไม่จริง เพราะไม่รู้จักคำว่ารัก

เป็นแค่เด็กคนนึงนั่งดูละครหลังกลับจากโรงเรียน จำได้ว่าก็มีเรื่องแอบชอบคนนู้น คนนี้ กุ๊กกิ๊กอยู่บ้าง ก็เท่านั้นแหละ เวลาผ่านไปก็ลืมเลือนมันไปบ้างแล้ว ผ่านเรื่องราวต่างๆจนมาถึงปัจจุบัน ก็ยังไม่แน่ใจนักกับคำที่ได้ยิน หรือคำว่า “-ัก” ที่จะพูดออกไป เพราะมันแสลงปาก รู้สึกยังไม่รู้จักคำศัพท์นี้อย่างถ่องแท้จริง แม้กระทั่งตอนนี้จะมีแฟนแล้วก็ตาม ก็ปล่อยมันเป็นไปละกัน คิดว่าคำศัพท์นี้ต้องเรียนรู้จากประสบการณ์ชีวิตคนซะมากกว่า ที่จะฟังจากคนอื่นๆ

แต่ที่เราสงสัยกว่านั้นคือ ความรักจากแม่ ที่รักลูกน่ะสิ เราว่าน่าศรัทธามาก แต่เอ ทำไมความรักจากลูกจึงไม่ยิ่งใหญ่เท่ากันรักที่ให้กับแม่ จากประสบการณ์จริง ก็เป็นเพราะเรามัวแต่ใส่ใจในชีวิตของตัวเราเองมากกว่าคนอื่น รองจากนั้นก็เป็นแฟน และพ่อแม่ล่ะอันดับไหน?

ต้องขอสารภาพเลยว่า แม่ของเราอ่ะ เป็นผู้ที่เสียสละมาก มีลูกหลายคน เป็นห่วงลูกทุกคนมากกว่าตัวเองซะอีกอ่ะ แล้วเราเป็นคนขี้รำคาญด้วยไง ทำให้หงุดว่าทำไมแม่ต้องทำอย่างนู้น อย่างนี้เพื่อเรา จู้จี้ วุ่นวายกับเราซะมากเกินไป เนี่ยแหละคือปัญหาของเรา ทำอย่างไรเราจึงรักแม่อย่างที่แม่รักเราได้ขนาดนี้ (ระวังลูกเราออกมาจากมีนิสัยเลวอย่างเรานะ)

กลับมาเรื่องเก่า ว่ารักทำให้เป็นทุกข์จริงหรือเปล่า ในกรณีของแฟนเรา เค้าค่อนข้างจะบ้างาน ส่วนเราน่ะเหรอคนละขั้วเลยล่ะ เราเป็นคนขี้เหงาต้องการคนเข้าใจ และรับฟัง แต่ทำไงล่ะ ในเมื่อแฟนเราเค้าไม่ว่าง ไม่เคยจะโทรมาหา และเข้าใจหรอกกับความรู้สึกงี่เง่าของเราอ่ะ เลยลองคิดดูว่า หากเราไม่เอาเค้ามาคิด ไม่คิดจะโทรหาเค้า ทำอย่างอื่น แล้วเค้าจะเป็นไง แล้วเราจะเป็นไง เพราะมันอาจจะไม่ใช่ความรักก็ได้นาน ถามตัวเองสิว่า ทำไมต้องเอาใจไปจดจ่อที่เค้า มันอาจจะเป็นการหลอกตัวเองก็ได้ ว่าคือความรัก อันที่จริงมันอาจจะเป็นการคลายเหงา ตั้งความหวังไว้ว่าเค้าจะต้องใช่ หรือเป็นคนที่เข้าใจเรา ความรักที่ได้มาจากหนังรถไฟฟ้ามาหานะเธอ การมีแฟนอ่ะ คือ การที่เรารู้ว่ามีคนที่รักเรารออยู่ ก็น่าจะพอเนอะ และให้เค้ามีความสุขหวังดีอะไรประมาณนี้อ่ะ จะลองติดตามใจตัวเองนะ

แต่เมื่อเข้าไปดูแล้วก็เกิดการเปลี่ยนแปลงขึ้นแล้ว โดยที่ไม่พูดถึงว่าเราจะสามารถทำอะไรได้ไหม และมันเกิดขึ้นได้อย่างไร ไม่มีที่มาที่ไป แค่เอาเรื่่องโน้น เรื่องนี้มาอ้างอิงเล็กน้อย รู้สึกไม่ได้สามารถความรู้อะไรเลย รวมถึงความบันเทิงก็ตื่นเต้นน้อยมาก คาดเดาได้ตลอดอย่างกับละครไทยอะไรประมาณนั้น ที่ดีหน่อยก็เห็นจะเป็น special effect ที่สมจริงสมจังเท่านั้นเอง เข้าไปดูแล้วรู้สึกรันทดว่ะ ถึงแม้ยังไงคนเรามันก็ต้องเลือกอภิสิทธิ์ (ไม่ได้หมายถึงชื่อใครนะ) เห็นว่าบางคนสำคัญกับโลก คนที่เป็นตัวเองในเรื่องคือต้องรอด จะมีีที่น่าชื่นชมก็มีเพียงท่านประธานาธิบดีเพียงคนเดียวที่เป็นพระเอก ลองคิดดูสิ แล้วคนธรรมดาอย่างพวกกูมีใครใส่ใจไหม อย่างตอนที่นักวิทยาศาสตร์จากแถวอาหรับ (มั้ง) ควรจะมีคนไปรับมา แต่ไม่มีทำให้คนอื่นๆผิดหวังมาก มันถูกต้องหรือ เค้าตายไป คนเก่งเป็นคนที่มีค่ากว่าคนอื่นๆเหรอ ดูแล้วรู้สึกแย่ว่ะ ท้ายสุดก็มีแต่คนประเภทนักการเมือง คนรวย นักธุรกิจ นักวิชาการ เอาไปทำหอกไรนักหนาวะ มนุษย์หนอ หากเป็นอย่างนี้ก็อย่าไปฝืนธรรมชาติเลยดีกว่า เป็นการล้างโลกอ่ะ เพราะเอาคนพวกนี้ไปมันก็กลับไปทำลายล้างโลกอยู่ดีแหละหนา

ปล.วันนั้นไปดูคนเต็มโรงเลย และวันพุธลดราคา คนเข้าไปนั่งเล่น+คุย หรือนอนกันเยอะเหมือนกัน

แม่งเสียดายหนังไม่มีคุณภาพแต่เปิดตัวซะยิ่งใหญ่เกินไป เป็นเพียงหนังแอ๊คชั่น ธรรมด๊า ธรรมดา

ท้ายสุดคนธรรมดาอย่างเราก็อยู่เฉยๆรอพบกับความตายแล้วกัน 5555

อืมเมื่ออาทิตย์ที่แล้วได้ข้อคิดที่สำคัญมา ว่า สิ่งที่เรากำลังหาคำตอบอยู่ในการถามคนนู้น คนนี้ ไม่ได้ช่วยให้เรารู้อะไรมากขึ้นหรอก เค้าทำได้แค่เพียงชี้โพรงให้กระรอกเฉยๆ จงอย่าหวังพึ่งคนอื่น ต้องลองเดินไปด้วยตัวเองนะ เพราะไม่ว่าจะสงสัย และถามผู้รอบรู้แค่ไหน แต่เราก็ไม่คิดเอง ถามไป แต่เราก็เป็นน้ำที่เต็มแก้วแล้วก็ไม่มีประโยชน์หรอก

อีกสิ่งคือ สิ่งที่เราสับสนว่าตัวเรานั้นต่างจากคนอื่น ทำไมไม่สามารถใช้ชีวิตอย่างคนอื่นได้ เป็นโรคจิตรึป่าว ความอดทนสั้นรึไง อืม คิดดูแล้ว อดทนเพื่อสิ่งที่เรามีความสุขด้วยรึป่าว อันที่จริงแล้ว เราต้องมั่นใจก่อนสักทางว่าทางที่เราเดินมันเป็นทางที่เราต้องการ แล้วมันจะเป็นทางที่ถูกต้องเอง

เธอจะต้องเชื่อมั่นในสิ่งที่เป็น และที่ทำได้แล้วนะ ทำได้ดีแล้วจ้า ที่รัก

สนใจอ่านนิทานชาดกได้ที่ http://www.learntripitaka.com/Chadok/index.html

แต่ทำไมตอนี้…เรากำลังเป็นคนนึงที่งี่เง่าอยู่ เอาแต่ใจตัวเอง คิดโน่นคิดนี่ น้อยใจ ทำอะไรที่รู้อยู่ว่าทุกข์จะตามมา อะไรประมาณนี้อ่ะ เฮ้อ ได้ลองมาเป็นกับตัวเองแล้วมันยากจัง เราคิดว่าเราเข้าใจและรู้หลักหมดนะ เวลาใครพูดอะไรให้ฟังก็เป็นเรื่องที่เราเองพอคิดได้ แต่ก็มนุษย์แหละหนา หากทำได้ง่ายจริง ทุกคนคงจะนิพพาน และมีความสุขมากกว่านี้แล้วล่ะ

ดังนั้นปัญหาที่ยากกว่าคือจิตใจของมนุษย์ ว่าเราจะขัดใจตนเองได้แค่ไหน เคยเป็นมะ อกหักอ่ะ เฮริทมาก ฟังเพลงไหนๆ ก็โดนใจมาก ยิ่งฟังยิ่งช้ำ มันก็เป็นโรคจิตอย่างนึงนะ ฟังแล้วเศร้า แต่มันก็เป็นความสุขที่ได้เศร้าอ่ะ แต่สักพักนึงหลังที่ใช้เวลาทำใจได้ ก็มองย้อนไปว่าแล้วกรูจะเศร้าไปเพื่อไรวะ

เห็นมั๊ยมันขึ้นกับใจเรามากกว่า ว่าเราจะฝืนใจเพื่อไม่หลงตามอารมณ์ เพื่อให้เกิดสติ แล้วคิดทบทวนหาสาเหตุแห่งทุกข์ได้หรือไม่ แต่ทั้งนั้นทั้งนี้ ทุกข์ก็เกิดขึ้นเพราะจิตเรานั่นแหละ หากใครไม่อยากมีทุกข์ก็ต้องระวังจิตอย่าให้มันปรุงแต่งให้ใจเราร้อน ยิ่งถ้าดูละครมาก อาจจะปรุงให้เรารู้สึกว่า “โอ้ว โลกนี้มันไม่ยุติธรรมกับชั้นเลย ทำไมๆกัน” อย่างงี้อ่ะ หลงคิดว่าตัวเองเป็นดาวพระศุกร์ไปเฉยเลยก็เป็นได้

ปล.ทั้งหมดนี้ก็อยู่ในขั้นพยายามอยู่ ขอให้คนทุกๆคนมีสติรู้ทัน”จิต” ด้วยนะ อย่าให้มันแต่งประพันธ์ละครชีวิตเรานะ

ขอสาธุกับความตั้งใจ และความพยายามของคนที่ฝึกฝนทำด้วยเถิด